Soms voel je dat er iets in jou naar buiten wil. Dat je een verhaal met je meedraagt dat verteld wil worden. Voor mij begon dat toen ik besefte dat mijn kinderen en ik te maken hadden met huiselijk geweld. Dit is mijn verhaal over huiselijk geweld.
De innerlijke roep die ik bleef negeren
Hier zit ik. Starend naar een leeg Word-document dat ernaar hunkert om gevuld te worden. Gevuld te worden met woorden, zinnen, verhalen, gebeurtenissen, situaties, gedachten, gevoelens en ervaringen.
Hoe ik dat weet? Ik voel het. Diep vanbinnen. Als een roep. De roep van een stem die je alleen hoort als je stil staat en je oren spitst. De stem die je alleen kan horen wanneer je je naar binnen keert. Wanneer je je richt op wat er binnenin jou gebeurt, voorbij de gedachten.
De roep is er al weken. Of eigenlijk, al maanden. Maar al die maanden doe ik alsof het er niet is. Alsof ik het niet hoor, alsof ik doof ben.
De angst om het uit te spreken
Waarom ik het niet wil horen? Als ik de roep hoor en het aandacht geef, kan ik het niet langer negeren. Dan zal het luider klinken en groeit het verlangen dat er gehoor aan wil geven.
Waarom ik er geen gehoor aan wil geven? Omdat het me angst inboezemt. Angst voor het onbekende. Angst om mensen te triggeren, die zich vervolgens gerechtvaardigd voelen om er een zegje over te doen.
Toch besluit ik nu die stem van angst naast me neer te leggen en de pen op te pakken. Of eigenlijk, het toetsenbord erbij te pakken. En terwijl ik dit schrijf sta ik op het punt om op backspace te drukken, om die knop vervolgens ingedrukt te houden. Terug naar het blanco Word-document, terug naar wat bekend is en veilig voelt.
Verlangen naar veiligheid
Veilig. Dat is precies hetgeen waar ik naar verlang.
Veiligheid is waarnaar ik op zoek ben. De veiligheid in mezelf, de veiligheid in vriendschappen, een veilig warm thuis. Dat mijn kinderen veilig zijn.
Veiligheid. Omdat ik me al 2,5 jaar lang onveilig voel. En mijn kinderen ook.
Mijn naam is Wendy en dit is mijn werkelijkheid
Om maar met de deur in huis te vallen: mijn naam is Wendy, vrienden noemen mij Wen, ik ben 39 jaar en ik verblijf samen met mijn 2 kinderen op een geheime locatie ergens in Nederland nadat we te maken hebben gehad met huiselijk geweld.
There. I said it.
De afgelopen 2 maanden heb ik het al vaker hardop uitgesproken. De eerste keren wat onwennig. Want zou ik het hardop uitspreken, dan zou het werkelijkheid worden. En dat terwijl het allang mijn werkelijkheid is.
Zonder dat ik het door had, zijn mijn kinderen en ik slachtoffers geworden van psychisch en emotioneel huiselijk geweld.
Mijn beeld van huiselijk geweld klopte niet
Nooit had ik gedacht dat mij dit zou overkomen. Sterker nog, ik had er eigenlijk nog nooit écht bij stilgestaan. Natuurlijk wist ik van het bestaan van huiselijk geweld. Maar niet in de vorm die mij is overkomen.
In mijn hoofd had ik het plaatje van een tenger vrouwtje die door haar man in elkaar gemept wordt elke week. Little did I know dat dat óók een vorm is van huiselijk geweld.
Huiselijk geweld gaat niet altijd gepaard met fysiek geweld, al kan het daar wel toe leiden. Gelukkig is dat mijn kinderen en mij bespaard gebleven. Al voelt het soms alsof je zonder zichtbare sporen minder serieus genomen wordt en het moeilijker is om gehoord te worden.
Waarom ik mijn verhaal over huiselijk geweld deel
Terug naar die innerlijke roep.
Het gevoel dat wat ik heb meegemaakt en waar ik momenteel nog middenin zit, verteld moet worden. Gedeeld mag worden met de wereld.
Niet om aandacht te trekken, zielig te doen of medelijden op te wekken. Wél om te informeren en bewustzijn te creëren.
Mijn verhaal over huiselijk geweld delen, voelt als iets wat groter is dan ikzelf. Het is voor degene die onbewust iets signaleren bij zichzelf of een ander. Die de signalen wegwuiven, omdat ze hun vinger er niet op kunnen leggen.
En het is voor de slachtoffers, zoals mijn kindjes en vrouwen zoals ik.
In actie komen, midden in de storm
Voor nu kom ik in actie door erover te schrijven. Mijn ervaringen delen. Niet als het voorbij is, maar juist nu in the middle of the storm. Want juist in deze storm zit de inspiratie, de aanmoediging en de kennis.
Zowel voor de slachtoffers, als voor degene die in hun omgeving huiselijk geweld vermoeden en iets willen betekenen.
Kiezen voor jezelf
Om eruit te stappen vraagt moed. Dat wat bekend is achterlaten en het onbekende tegemoet treden vraagt lef. Ook als dat wat bekend is schadelijk is voor jezelf en/of je kinderen.
Mijn ervaring is dat de eerste aan wie ik het huiselijk geweld liet doorschemeren, zei dat ik moest blijven, omdat dat beter zou zijn voor de kinderen. Omdat het makkelijker was, want “in je eentje is het echt heel zwaar”.
Ik ben dankbaar dat ik mijn eigen kompas ben blijven volgen en een uitweg heb gezocht.
Niet gevonden, maar wel gezocht.
De kracht ligt voor mij in het kiezen voor jezelf. In plaats van in het accepteren van geweld.
Gehoor geven aan wat in mij leeft
En zo ben ik twee A4’tjes verder en ga ik dit publiceren.
Om gehoor te geven aan die innerlijke roep. Aan dat wat in mij leeft en naar buiten wil.
Mijn verhaal over huiselijk geweld delen doe ik om inzicht en herkenning te bieden. Om inzicht en herkenning te bieden, niet om anderen te beschuldigen. Laat dat duidelijk zijn.
Tot snel.
Liefs, Wen
